The Legend of Zelda: Major’s Mask 3d: Recenzja

Testowanie czasowe jest najważniejsze ze wszystkich. Jeśli jakiś „śmieci” przedruk, ktoś go potrzebuje. Który potrzebuje nowego starego The Legend of Zelda: Maska Maski 3D Majorę, Dowiemy się teraz.

Kupiec, który wysyła bohatera do niebezpiecznego zadania, nie jest tak prosty, jak się wydaje.

Maska, znam cię

Tak więc oryginał ma już piętnaście lat. Wyjazd do konsoli Nintendo 64 jako bezpośrednia kontynuacja Ocarina czasu, które wiele publikacji uznało najlepszą grę wideo w historii, ta część stała się najbardziej depresyjnym w serii i zdobyła określony status kultowy. Okazała się depresyjność spowodowana wyjątkowym światem i niektórymi z jego funkcji.

Wieczny bohater „Zeldiana”, ogniwa chłopca podobnego do Elpha, tym razem uderzył w zwykłe królestwo włosów w równoległy pomiar zwany terminem. Kraj żyje w oczekiwaniu na apokalipsę – ogromny uśmiechnięty księżyc wisiał na niebie, zbierając się na ziemię po trzech dniach i zabić wszystkie żywe rzeczy. Ponadto Link od samego początku traci swoją magiczną okarinę, a nawet ludzki wygląd. Muck przylega do małych złodziei nazwanych przez starożytną maskę Majary o imieniu Skull Kid. Zmienia bohatera w stworzenie pochodzenia roślin – pokład, kradnie konia i instrument muzyczny i ukrywa przed wzrokiem. W tak smutnym stanie facet spotyka tajemniczego kupca, który prosi go o pomoc w powrocie maski, której nazwa to gra. Nie będzie działać, aby odmówić.

Maski w świecie post -apokalipsa odgrywają ważną rolę – ukrywają w sobie potężne duchy. Po otrzymaniu jednego z nich, nasz elf będzie w stanie zaakceptować pojawienie się potężnego górskiego mieszkańca z plemienia miasta, nie bojąc się ognia i zdolnego do podnoszenia ciężkich kamieni. W postaci deco Deco może być używane wszędzie rozproszone przez duże różowe kwiaty jako katapulty i szybowanie, upuszczając wybuchowe nasiona na wrogów. Jednak większość relikwii znalezionych na drodze nie zmieni wyglądu bohatera, ale pozwoli ci tylko wykonać jakąkolwiek akcję i rozwiązać problem w ten sposób.

Główną trudnością dla bohatera będzie … księżyc. Siedemdziesiąt -dwa godziny w świecie terminów – to tylko nieco więcej niż jedna prawdziwa godzina. Dla tak skąpego terminu uruchom wszystkie pola i doliny jest po prostu nierealne. Na szczęście Link ma czas Okarin, grając w pożądaną melodię, na której powróci do świtu pierwszego dnia. To prawda, jednocześnie wszystkie kluczowe obiekty niezbędne do awansu zostaną utracone, ale już będziemy wiedzieć, jak je zdobyć! A pomoc w ruchu o wysokiej prędkości na całym świecie będą posągi sów umieszczone w kluczowych miejscach, które po sześciu prawdziwych notatkach będą mogły przenieść Cię do dowolnego innego punktu kontrolnego.

Przez życzliwość szczerego, nawet pomaga swoim przeciwnikom z Ocarina of Time.

Jednocześnie środowisko żyje własnym życiem. Niezbyt nasycone, Nintendo 64 jednocześnie nie miało dużo pamięci RAM. Ale w zależności od czasu, w którym z trzech dni gracz dojdzie do zadania, jego warunki mogą się zmienić: kluczowa postać będzie czekać w innym miejscu, przejście do określonej lokalizacji zostanie zamknięte. To już trochę komplikuje, pozornie zrozumiałe po pierwszej porażce, droga do celu, ale staje się bardziej interesująca.

dzień świstaka

I będzie musiał przetrwać sporo niepowodzeń. Mimo wszystko Maska Maski 3D – Nie nowoczesny korytarz „ferment”, w którym jesteś prowadzony przez uchwyt i wyraźnie wskazuj, gdzie musisz iść. Tutaj musimy pomyśleć, co i jak zrobić, aby przynajmniej nieznacznie postępować. Klasyczna formuła „Zelda” z późnych lat 90 Ocarina czasu do perfekcji, odziedziczyłem bardzo dokładnie i prawie bez uproszczenia. Na podstawie wiadomości znajduje się tylko rozszerzony czasopismo wydarzeń (możesz zobaczyć wszystkie ważne spotkania i zapamiętać kluczowe zadania) i dodatkowe obeliski dotyczące zachowania, które są wiele razy więcej niż w oryginale. Niemniej jednak każda pominięta rozmowa, każdy niewygodny narożnik może oznaczać przepustkę ważnej drobiazgów, a przynajmniej może umożliwić przynajmniej fragment, a jako maksimum będzie wymagane do tego.

Ciągłe powracanie w czasie, zróżnicowanie z gry na temat „Dzień Surki” lub „City of the Future”, zmuszony do zbudowania łańcucha swoich działań do określonych godzin i ciągłego spieszenia, zamiast spokojnego odkrywania otaczającego go świata. Zły luminary na niebie pod koniec trzeciego dnia wisi groźnie, przypominając sobie, że pozostało bardzo mało, a my biegamy w twarz, biegamy, biegnie do przodu, aby złapać cel. I niech stworzy napiętą, niewygodną atmosferę, ale jakiś frakcja zastrzeżonej magii jest tracona z obecności nieubłaganego timera. W końcu wszystkie inne części sagi o Zeldzie, nawet nie smutne księżniczka zmierzchu, – o ekscytującej podróży w ogromnym świecie, który chcę odkrywać, rozpoznać i kto chce podziwiać. Krawędź magicznych masek przeraża.

Towarzyszy nam mała wróżka wróżka, zawsze gotowa udzielić porady na rzecz zwalczania wrogów.

Lochy bez smoków

Podobnie jak w poprzednich odcinkach przygody, musimy przebiegać między różnorodnymi strefami, z których każda zamieszkuje jego plemię, a lochami.

Po pierwsze, konieczne jest głównie rozwiązanie problemów lokalnej populacji. Na przykład ten sam dekret został uprowadzony przez księżniczkę i trzymaj go – dobrze – w lochu, dopiero teraz możliwe będzie do niego dotarcie tylko poprzez uczenie się specjalnej melodii. W przyszłości, otwieranie nowych stref, nie tylko piosenki, ale także obiekty i maski. Fani The Legend of Zelda Wszystko to jest bardzo zaznajomione z doświadczeniem.

Lochy są solą akcji. Są wypełnione potworami i łamigłówkami o różnym stopniu złożoności. Ich organizacja jest zawsze podziwiana. Prawie każdy pokój jest wspaniałym rozwiązaniem gier. Bitwy z przeciwnikami niewiele różnią się od tego samego Ocarina czasu. W dowolnym przebraniu Link może odnosić się do wroga, aby nie wydostać go z pola widzenia i użyć ataku lub obrony, a także zastosować przedmioty. Wszystkie działania są bardzo kompetentnie zawieszone na przyciskach i ekran sensorycznym, więc nawet nowicjusze pojawią się wszelkie trudności.

Ostatecznie każdego lochu jest oczywiście „szefem”. Tutaj Maska majora trochę gorsze od innych epizodów sagi. Złoczyńcy nie wystarczą, nie różnią się wielką oryginalnością, nie ma potrzeby budowania zapierających dech w piersiach taktyk: najważniejsze jest umiejętnie zastosowanie odpowiednich masek. Być może tylko dwie bitwy – z gigantycznymi robakami i zmechanizowanym bykiem – zasługują na miejsca na liście najlepszych bitew serii. Plus drugi z nich jest zauważalnie wciągnięty w remake.

Większość innych zmian, z wyjątkiem grafiki, jest kosmetyczna i niepozorna. Lokalizacje niektórych ważnych postaci i rzeczy się zmieniły, coś stało się trochę łatwiejsze-powiedzmy dzięki niższej wyświetlaczu i dodatkowym przyciskom. Ale ogólnie jest to dokładnie ta sama gra, która może powodować nostalgię nie tylko do czarujących melodii kompozytora Condo Koji (Koji Kondo).

Jeśli mówimy o grafice, to autorzy jest właściwe, aby ukłonić się autorom. Według standardów 3DS wszystko wygląda świetnie. Modele straciły wcześniej nieodłączną kątowość, stały się bardziej szczegółowe. Z środowiskiem nieco gorszym – nie jest tak nasycone, ale jest to wyraźna konsekwencja faktu, że wiele nie można zamontować na Nintendo 64, a wszelkie nowe szczegóły mogą zakłócać głęboko przemyślaną logikę lokalnego świata.

Wróżki z fontann również działają – teraz pomagają maskom.

Kolejna epicka przygoda z przeszłości powróciła i wygodnie odczuwa się w teraźniejszości. „Maggozhora Mask”, chociaż jest przywiązana do czasu, ale żyje poza nią. Gra jest doskonale zachowana, a każdy, kto może przyzwyczaić się do dość wysokiego poziomu złożoności, a potrzeba ciągłego podejmowania ważnych decyzji spędzi kilkanaście ekscytujących zegarków w niepokojącym świecie.

Profesjonaliści: Ukończona klasyczna rozgrywka „Zelda”;zaktualizowana grafika o doskonałej jakości;imponujący czas trwania;niezwykła atmosfera;Ciekawe eksperymenty w czasie i maski;Soul Soundtrack.
Minuses: Dla niektórych potrzeba myślenia, stanie się przeszkodą;Nie ma języka rosyjskiego.